EL SORRISO
Passando par le strade de paese,
la zente che te incontri te salùda.
Se anca te la cati dopo on mese,
te fa on sorriso grande come Budda.
Tutti xe contenti e se ciapa cura
de ste fregole de vita genuina,
pochi se lagna pur se la xe dura,
on sorriso juta e non inquina.
La piassa, a sera piena de tosàti,
zoga co l’amore, anca de scondòn,
i veci in casa ride e par distratti
da chi se ramèna in television.
Sorrideva anca me Mama poareta
ai mali del tempo che cambiava,
aiutà da na fede benedetta,
le orassion ai santi mormorava.
Tanto ridare me fasèa me Pare
che me contava robe spiritose,
desmentegandose quele amare
e de la so vita, …co poche rose.
Lassèmo ch’el sorriso corra in bocca,
mostrando ben la fibra in fondo al core:
sta carità no costa! …Basta poca!
…Ma, la consola anca chi che more.
PREMIO NAZIONALE DI POESIA E NARRATIVA
- “LA COMETA 2006” -
Venezia 17 giugno 2006